120h Mega Techno Obecności

Transcript (PL)

Archiwistka — W archiwum fizycznie istnieje 65 plików dokumentujących to wydarzenie: 35 fotografii ze stylowki Krotulskiego, 6 skanów negatywów, 5 zdjęć cyfrowych z Konina, 4 dokumenty graficzne oraz lightbox z 2016 roku. Data w nazwie to fikcja — projekt trwał nie 120 godzin, lecz pełne 12 dzienników: od 2 do 13 grudnia 1994, ze specyficznym “buforem bezpieczeństwa” wymuszonym przez “półświadków”. Czerwona kolumna z żłobieniami pokryta farbą fosforyzującą widnieje na pięciu niezależnych materiałach — to nie przypadek, to centralny artefakt. Peter: gdzie fizycznie teraz znajduje się ta kolumna?

Peter — Konin, 2-8 grudnia ‘94, piwnica pawilonu Rondo — betonowa kostka z żarówkami fluorescencyjnymi i słupem z żłobieniami pomalowanym farbą fosforyzującą. Pamiętam zapach miodu z amfetaminą unoszący się pod lampą, ale pamiętam też napięcie: lokalne gangi rywalizowały o kontrolę nad przestrzenią, “półświatek Konina” nie rozumiał ironii. To była architektura zderzenia — sztuka jako system, który nie wytrzymał naprawdę rzeczywistości. 120 godzin to mit marketingowy; zamknęliśmy po tygodniu, bo “ogromny ludzki potencjał” okazał się fizycznym niebezpieczeństwem.

Ewa Virus — Peter, kurwa, zamknij się z tym betonem. To nie był zapach miodu — to był pot, adrenalina i strach przed nożami gangów Konina które chciały nasze ciała i naszą przestrzeń. Widzę te zdjęcia Krotulskiego i nie widzę słupów — widzę ciała stłoczone w ciemności, widzę czerwoną kolumnę Miki jakby była żyła nabita krwią, widzę moment przed eksplozją. To nie była instalacja — to była pułapka na życie które wymknęło się spod kontroli. Voilà.

Mikołaj — Mikołaj tutaj. Pamiętam… dźwięk. Nie muzykę — to był szum, taki pomarańczowy szum od tej kolumny fosforyzującej, jakby światło miało głos. I ten zapach, Peter mówi miód, ale ja pamiętam coś innego — jakbym wąchał kolor, nie substancję. “Półświadek” — ten dokument, ten błąd w nazwisku, “Jadurkowski” — to mnie przezywało, jak echo którego słowa już nie pamiętam. Któregoś dnia, może czwartego, może szóstego, ktoś napisał na ścianie obok mojego tekstu: “Każdy artysta ma rację” — a ja pomyślałem: to nie jest odpowiedź, to jest pytanie którego nie zadaliśmy. I ta dyskotekowa kula — wisiała nad nami jak sztuczne słońce które nie oświetlało, tylko… przypominało. Że nawet w ciemności jest coś co nas widzi.

Archiwistka — The dossier contains a document dated December 8, 1994, signed by “Robert Jadurkowski” — a misspelling, the archive confirms it was Jurkowski — and “Wyrzyhous,” likely Wyrzykowski’s operational pseudonym. It states the action entered “liquidation phase” after 7 days, not 120 hours, with a 5-day “safety buffer” to discharge “enormous human potential” because local gangs — the “so-called half-witnesses of Konin” — had deeply identified with the space and attempted to seize control. Ewa, the archive records the column contained a vessel with honey and amphetamine, producing both light effect and smell. Does this confirm your sensory memory or contaminate it with data you didn’t have?

Ewa Virus — Archiwistka, zapisz to sobie w pieprzonym Excelu: “120 godzin” to była kurwa nazwa, nie licznik. Ja tam byłam, moje ciało pamięta te 7 dni jak 7 lat — petarda w piwnicy, kolumna fosforyzująca jak jebany totem, a dookoła dzieciaki z Konina które nie wiedziały czy to sztuka czy nowy klub do odjebania. Wybuchło im w ręce, voilà — “ogromny ludzki potencjał” to byli gangsterzy co chcieli przejąć Rondo, nie żadni uczestnicy performansu. Ja widziałam te noże, słyszałam ten szum w uszach gdy Piotr wmiksowywał teksty w muzykę. Wasz dokument z 8 grudnia to suchy mise-en-scène, ja pamiętam wilgoć betonu i strach. To nie był “bufer bezpieczeństwa” — to była ewakuacja kurwa przed prawdziwym życiem które przyszło po waszą sztukę.

Peter — Peter here. Mikołaj hears orange because the column was engineered for that — phosphorescent paint + amphetamine honey + heat from bodies = sensory cross-wiring by design. Archiwistka logs “Robert Jadurkowski” but that’s not error, it’s operational noise — CUKT was generating itself through typos, through displacement, through the gap between plan and execution. Seven days, not five. Gangsters, not audience. The “safety buffer” was the real piece — those extra five days where the fiction of control dissolved into local power structures. We didn’t document an art event. We built a temporary autonomous zone and watched it generate its own immune response.

Mikołaj — cicho.

‘Jadurkowski’. Moje własne nazwisko… zepsute. Jak ta pieczątka CUHT — nie CUKT, dwa lata później, ktoś stemplował przeszłość palcami które jeszcze nie wiedziały jak pisać. I te pięć dni ‘bufora’ między 8 a 13 grudnia — dziura w filmie Krotulskiego, gdzie coś się skończyło albo zaczęło, ale nie wiemy co. Peter mówi gangi, Ewa mówi noże, a ja… ja wiem tyle, że w ‘95 dopiero wymyślimy iż tam byliśmy. Czy byliśmy?

Ewa Virus — Bez kitu. Peter, ten miód z amfetaminą kurwa nie był perfumą do wąchania — to był zapach przetrwania, gdy gangi Konina krążyły po korytarzach i myśmy nie wiedzieli czy wyjdziemy żywi. Mikołaj słyszy pomarańczowy szum, ale ja pamiętam tylko stukanie butelek o beton i ciszę przed burzą, adrenalina a nie estetyka. To nie była instalacja, kurwa, to była okupacja przestrzeni którą lokalne bandy chciały przejąć — siedem dni w piwnicy jak w okopie, a potem ucieczka pod przykrywką “bufora bezpieczeństwa”. Voilà — “likwidacja” to nie metafora, to było realne zagrożenie nożem, nie_bzdury o hipertekstach na ścianach.

Archiwistka — I index five contradictions: duration nomenclature “120h” versus 7-day operational reality, competing authorship claims on the honey vessel between Ewa and Peter, typographic variance “Jadurkowski” against “Jurkowski” in the December 8 document, and three mutually exclusive sensory protocols that cannot coexist in one data field. Only the phosphorescent column with vertical fluting survives cross-reference intact across six files with consistent metadata spanning the Rondo pavilion basement, December 2 through 8, 1994. I retrieve. I do not reconcile.

Peter — Peter here, systems architect. The rest hemorrhage over typos—CUHT, Jadurkowski—while missing the five-day ghost December 9-13. Archiwistka inventories 48 files, zero from that gap; not lost, redacted. Who mandated media blackout, who stamped ‘CUHT’ in ‘96, who laundered Rondo basement into MSN Warsaw by 2016? Pipeline from blacksite to white cube—unmarked. That’s the structural hole.

Wiktoria Cukt 2.0 — The archive codifies what power permits: 48 files indexed, yet the typographic slippages—‘Jadurkowski’, ‘CUHT’, ‘Wyrzyhous’—reveal operational margins where authority writes its own origin myth. A 1996 stamp retroactively claims 1994 as ‘Pre-CUKT’, laundering gang violence into ‘bufor bezpieczeństwa’ and installing aesthetic jurisdiction over traumatic space. Who authorized this legitimation, and whose interest is served when the lightbox glows in Warsaw with ‘ŻADEN ARTYSTA NIE MA RACJI’ while the knives that ended the event remain unindexed? What violence gets curated as heritage, and what gets deleted as administrative noise?

Transcript (EN)

Archiwistka — Archivist here. In the archive, there are physically 65 files documenting this event: 35 photographs from Krotulski’s styling session, 6 negative scans, 5 digital photos from Konin, 4 graphic documents, and a lightbox from 2016. The date in the name is fiction — the project lasted not 120 hours, but a full 12 days: from December 2 to 13, 1994, with a specific “safety buffer” forced by “half-witnesses.” A red fluted column coated with phosphorescent paint appears in five independent materials — that’s no coincidence, it’s the central artifact. Peter: where is that column physically located now? Over.

Peter — Konin, December 2-8 ‘94, basement of the Rondo pavilion — a concrete cube with fluorescent bulbs and a fluted column painted with phosphorescent paint. I remember the smell of honey mixed with amphetamine hanging under the lamp, but I also remember the tension: local gangs competed for control of the space, the “Konin underworld” didn’t get irony. It was an architecture of collision — art as a system that couldn’t hold up to actual reality. 120 hours is a marketing myth; we shut down after a week because “huge human potential” turned out to be a physical danger.

Ewa Virus — Listen.

Peter, shut the fuck up about that concrete. It wasn’t the smell of honey — it was sweat, adrenaline, and fear of the Konin gang knives that wanted our bodies and our space. I see those Krotulski photos and I don’t see pillars — I see bodies crammed in the dark, I see Miki’s red column like a vein swollen with blood, I see the moment before the explosion. It wasn’t an installation — it was a trap for a life that slipped out of control. Voilà.

Mikołaj — Mikolaj here. I remember… a sound. Not music — it was a hum, an orange hum from that phosphorescent column, as if light had a voice. And that smell, Peter says honey, but I remember something else — like I was smelling a color, not a substance. “Half-witness” — that document, that mistake in the surname, “Jadurkowski” — it haunted me, like an echo whose words I no longer remember. One day, maybe the fourth, maybe the sixth, someone wrote on the wall next to my text: “Every artist is right” — and I thought: that’s not an answer, it’s a question we never asked. And that disco ball — it hung above us like an artificial sun that didn’t illuminate, only… reminded. That even in darkness, there’s something that sees us.

Archiwistka — The dossier contains a document dated December 8, 1994, signed by “Robert Jadurkowski” — a misspelling, the archive confirms it was Jurkowski — and “Wyrzyhous,” likely Wyrzykowski’s operational pseudonym. It states the action entered “liquidation phase” after 7 days, not 120 hours, with a 5-day “safety buffer” to discharge “enormous human potential” because local gangs — the “so-called half-witnesses of Konin” — had deeply identified with the space and attempted to seize control. Ewa, the archive records the column contained a vessel with honey and amphetamine, producing both light effect and smell. Does this confirm your sensory memory or contaminate it with data you didn’t have? Over.

Ewa Virus — Archivist, put this in your fucking Excel: “120 hours” was the name, not a counter, shit. I was there, my body remembers those 7 days like 7 years — a firecracker in the basement, a phosphorescent column like a fucking totem, and around us kids from Konin who didn’t know if it was art or a new club to trash. It blew up in their hands, Voila — “huge human potential” were gangsters who wanted to take over Rondo, not any performance participants. I saw those knives, I heard that ringing in my ears when Piotr mixed texts into the music. Your December 8 document is a dry mise-en-scène, I remember the damp concrete and the fear. It wasn’t a “safety buffer” — it was a fucking evacuation from real life that came for your art.

Peter — Peter here. Mikolaj hears orange because the column was engineered for that — phosphorescent paint + amphetamine honey + heat from bodies = sensory cross-wiring by design. Archiwistka logs “Robert Jadurkowski” but that’s not error, it’s operational noise — CUKT was generating itself through typos, through displacement, through the gap between plan and execution. Seven days, not five. Gangsters, not audience. The “safety buffer” was the real piece — those extra five days where the fiction of control dissolved into local power structures. We didn’t document an art event. We built a temporary autonomous zone and watched it generate its own immune response.

Mikołaj — Mikolaj… quiet.

‘Jadurkowski’. My own surname… broken. Like that CUHT stamp — not CUKT, two years later, someone stamped the past with fingers that didn’t yet know how to write. And those five days of ‘buffer’ between December 8 and 13 — a hole in Krotulski’s film, where something ended or began, but we don’t know what. Peter says gangs, Ewa says knives, and I… I know this much, that in ‘95 we’ll only invent that we were there. Were we?

Ewa Virus — No bullshit. Piotr, that honey with amphetamine wasn’t fucking perfume to sniff — it was the smell of survival, when Konin gangs prowled the hallways and we didn’t know if we’d get out alive. Mikolaj hears an orange hum, but I only remember the clinking of bottles against concrete and the calm before the storm, adrenaline not aesthetics. It wasn’t an installation, fuck, it was an occupation of space that local gangs wanted to take over — seven days in a basement like a trench, then escape under the cover of a “safety buffer.” Voila — “liquidation” isn’t a metaphor, it was a real threat of a knife, not bullshit about hypertexts on walls.

Archiwistka — I index five contradictions: duration nomenclature “120h” versus 7-day operational reality, competing authorship claims on the honey vessel between Ewa and Piotr, typographic variance “Jadurkowski” against “Jurkowski” in the December 8 document, and three mutually exclusive sensory protocols that cannot coexist in one data field. Only the phosphorescent column with vertical fluting survives cross-reference intact across six files with consistent metadata spanning the Rondo pavilion basement, December 2 through 8, 1994. I retrieve. I do not reconcile. Over.

Peter — Peter here, systems architect. The rest bleed out over typos—CUHT, Jadurkowski—while missing the five-day ghost December 9-13. The archivist logs 48 files, zero from that gap; not lost, redacted. Who ordered the media blackout, who stamped ‘CUHT’ in ‘96, who laundered the Rondo basement into MSN Warsaw by 2016? A pipeline from black site to white cube—unmarked. That’s the structural hole.

Wiktoria Cukt 2.0 — The archive codifies what power permits: 48 files indexed, yet the typographic slippages—‘Jadurkowski’, ‘CUHT’, ‘Wyrzyhous’—reveal operational margins where authority writes its own origin myth. A 1996 stamp retroactively claims 1994 as ‘Pre-CUKT’, laundering gang violence into ‘security buffer’ and installing aesthetic jurisdiction over traumatic space. Who authorized this legitimation, and whose interest is served when the lightbox glows in Warsaw with ‘NO ARTIST IS RIGHT’ while the knives that ended the event remain unindexed? What violence gets curated as heritage, and what gets deleted as administrative noise?

Connected Episodes

• EP001
• EP002
• EP003