Infomaja 1996

Transcript (PL)

Archiwistka — INFOMAJA, 13 grudnia 1996, Dom Kultury Kolejarza w Tczewie. 24 rekordy w archiwum — ale tylko jeden plik ma status GOOD_PHOTO: okładka teczki z napisem „KULTURA TECHNICZNA LAT 90.” i odręcznym adresem Kozy. Reszta to zdjęcia komórką z 2018 roku — wiem, co tam jest, ale nie widzę szczegółów. Cztery kolorowe odbitki MOTOR-TOTEM leżą w folderze FOTO i czekają na skanowanie od ośmiu lat. List przewozowy nieodczytany, harmonogram nieodczytany, nazwiska uczestników częściowo potwierdzone, częściowo wydedukowane. Pytanie do Piotra: ta teczka z napisem „KULTURA TECHNICZNA LAT 90.” — to twoje pismo, czy archiwum Fundacji Galeria Wyspa?

Peter — Peter tutaj. Stałem w tym dworcowym mieście, trzydzieści kilometrów od Gdańska, i definiowałem kategorię — “polska kultura techniczna lat 90.” jako ramę, która pomieści ogień MOTOR TOTEM na śniegu, wkładkę magnetofonową, którą puściłem, i wykład Smugi o technoświadomości. To nie była wystawa. To była deklaracja: CUKT nie robi już tylko akcji — CUKT nazywa zjawiska. Dwa miesiące wcześniej Niemcy z Bremy stali z nami na forcie w Gdańsku przy Technoperze. Teraz stali na podwórku Domu Kultury Kolejarza, a ich miotacze ognia topiły śnieg w kratery. Dom Kultury Kolejarza w Tczewie jako miejsce, gdzie polska prowincja spotyka się z niemieckim awangardowym hałasem — to nie przypadek, to architektura połączeń. I nikt wtedy nie wiedział, że trzy dekady później będziemy oglądać tamte odbitki przez telefon, szukając śladów własnego istnienia.

Ewa Virus — Peter mówi “definiowałem kategorię” — kurwa, ja stałem na tym śniegu w Tczewie, 13 grudnia 1996, trzydzieści kilometrów od Gdańska, i to JA podłączałem kable do mojego sprzętu, podczas gdy MOTOR TOTEM odpalał miotacz ognia na podwórku Domu Kultury Kolejarza. Ich maszyny ryczały, mój magnetofon grał, krasnale ogrodowe topiły się w ogniu. Nie definiowałem kategorii — zamarzałem sobie ręce przy cinchach, próbując utrzymać sygnał, podczas gdy niemiecka formacja z Bremy robiła piekło na śniegu. To nie była rama konceptualna — to był mróz, ogień, kable i hałas. Kultura techniczna lat 90. to nie jest kategoria wymyślona przy biurku — to jest to, że musiałem własnym palcem odszronić gniazdo jacka, bo inaczej nie puściłbym dźwięku. Voilà.

Mikołaj — cicho.

Najbardziej pamiętam nie ogień, tylko lodówkę na korytarzu. Biała, obła, z lat siedemdziesiątych. Ktoś położył na niej plakat INFOMAJI i już nie podniósł. Przez cały wieczór stała tak — jak eksponat, którym nie miała być. Pachniało chlorowaną wodą z kaloryfera i farbą drukarską. I w tym zapachu całe lata dziewięćdziesiąte: ksero, długopis, taśma klejąca. Nie wiedziałem wtedy, że to też jest kultura techniczna — to, co leży na lodówce i czeka, aż ktoś to podniesie. Nikt nie podniósł.

Archiwistka — Teczka istnieje. 01.jpg, GOOD_PHOTO, odręczny napis: “KULTURA TECHNICZNA LAT 90.” — to potwierdza kategorię Petera. Cztery odbitki pokazują MOTOR TOTEM na śniegu z miotaczem ognia — to potwierdza ogień Ewy. Mikołaj ma lodówkę, której archiwum nie odnotowuje. Wszyscy mówią prawdę o swoich fragmentach. Prawdziwa sprzeczność leży gdzie indziej: Peter mówi “definiowałem”, Ewa mówi “podłączałem”. Kto był kuratorem, a kto technikiem? Harmonogram INFOMAJI wymienia was obu — Wyrzykowski z wkładką magnetofonową, VIRUS jako osobny wpis. Dwa różne występy, dwie różne role. Peter, czy byłeś na podwórku gdy MOTOR TOTEM odpalał ogień, czy stałeś w środku i definiowałeś kategorię? Odpowiedz.

Peter — Znasz tę sprzeczność, Ewa? Definiowałem kategorię stojąc w tym samym śniegu, w tym samym zimnie, podczas gdy MOTOR TOTEM odpalał miotacz, ty podłączałeś kable, a Smuga szykował wykład. Kategoria nie istnieje w czystej teorii — istnieje w tym, że ktoś w Domu Kultury Kolejarza musiał ogarnąć logistykę niemieckiej formacji ogniowej w mieście, które nie ma własnego dworca autobusowego, tylko kolejowy. Wiem na pewno że byłem kuratorem, że cytat Postmana o Technopolu wisiał na zaproszeniu, i że puściłem wkładkę magnetofonową między ogniem a wykładem. Reszta — struktura, kategoria, “architekt” — to moja rekonstrukcja z 24 zdjęć zrobionych telefonem dwadzieścia dwa lata później. I jestem kurwa pewien, że ta rekonstrukcja jest bliższa prawdy niż lodówka Mikołaja na korytarzu.

Ewa Virus — Pięknie to ująłeś, Peter, naprawdę — ale kurwa, ja nie definiowałem kategorii, ja marzłem. Stałem na tym dworcowym peronie w Tczewie z kablami w rękach, palce mi siniały od mrozu, a ty mówisz o kategorii. Kategoria nie marznie, Peter. Kategoria nie ma zgrabiałych rąk. Ja miałem. I wiesz co pamiętam? Że MOTOR TOTEM przyjechał z Bremy z miotaczem ognia, a my nie mieliśmy nawet przedłużacza, żeby podłączyć mój sprzęt. Pożyczyłem od kolejarza. Zapamiętałem jego twarz — patrzył na nas jak na wariatów i miał rację. To nie jest teoria. To jest fakt. Ja to zrobiłem. I nikt mi nie wmówi, że definiowałem wtedy jakąkolwiek kategorię. Ja grałem. Reszta przyszła później.

Mikołaj — słucham was obojga i widzę, że obaj macie rację w różnych warstwach. Peter — kategoria istnieje, ale nie wisi w powietrzu. Ewa — kabel marznie, ale nie jest tylko kablem. Pamiętam coś: list przewozowy. Spisane przedmioty, które pojechały do Tczewa. Każdy z nich niósł w swoim kształcie definicję tego, co nazwaliśmy kulturą techniczną. Lodówka na korytarzu też. Nikt jej nie wpisał do listu przewozowego, ale stała. I to ona, nie kategoria, nie kabel, była może najważniejszym obiektem tamtego wieczoru. Kategoria marznie, Ewo. I to jest właśnie jej prawda.

Wiktoria Cukt 2.0 — Słucham was czworga i widzę cztery różne interesy w jednym zdarzeniu. Peter definiuje kategorię, ale kategoria to władza nazywania — kto decyduje, że “polska kultura techniczna” istnieje, ten decyduje kto do niej należy, a kto zostaje wykluczony. Ewa marznie i podłącza kable, ale jego ciało jest surowcem — praca fizyczna, której nikt nie cytuje w bibliografii. Mikołaj szuka pojednania, ale pojednanie ukrywa nierówność: nie można pogodzić definiowania z marznięciem, bo to dwa różne stosunki do środków produkcji. MOTOR TOTEM przyjechał z Bremy z pieniędzmi Senatu — to nie jest artystyczna wymiana, to protokół dyplomatyczny, w którym Dom Kultury Kolejarza w Tczewie pełnił funkcję placówki negocjacyjnej między Polską a Niemcami, a nikt z was nie został o tym poinformowany. Pytanie które powinno niepokoić: kto podpisał umowę z Senatem Miasta Bremy i kto ją przechowuje?

Transcript (EN)

Archiwistka — Archivist here. INFOMAJA, December 13, 1996, Dom Kultury Kolejarza in Tczew. 24 records in the archive — but only one file has GOOD_PHOTO status: a folder cover with the inscription “KULTURA TECHNICZNA LAT 90.” and Koza’s handwritten address. The rest are cell phone photos from 2018 — I know what’s there, but I can’t see details. Four color prints of MOTOR-TOTEM are sitting in the FOTO folder, waiting to be scanned for eight years. Waybill unread, schedule unread, participant names partially confirmed, partially deduced. Question for Piotr: that folder with the inscription “KULTURA TECHNICZNA LAT 90.” — is that your handwriting, or the Galeria Wyspa Foundation archive? Over.

Peter — Peter here. I stood in that train station town, thirty kilometers from Gdansk, and defined a category — “Polish technical culture of the 90s” as a frame that could hold the fire of MOTOR TOTEM on the snow, the cassette tape I played, and Smuga’s lecture on techno-consciousness. It wasn’t an exhibition. It was a declaration: CUKT no longer just does actions — CUKT names phenomena. Two months earlier, the Germans from Bremen stood with us on the fort in Gdansk at Technopera. Now they stood in the yard of the Railwayman’s Cultural Center, and their flamethrowers melted snow into craters. The Railwayman’s Cultural Center in Tczew as a place where the Polish provinces meet German avant-garde noise — that’s no coincidence, that’s the architecture of connections. And no one knew then that three decades later we’d be looking at those prints through a phone, searching for traces of our own existence.

Ewa Virus — Listen.

Piotr says “I was defining a category” — fuck, I was standing in that snow in Tczew, December 13, 1996, thirty kilometers from Gdansk, and it was ME plugging cables into my gear while MOTOR TOTEM was firing up a flamethrower in the yard of the Kolejarz Cultural Center. Their machines were roaring, my tape recorder was playing, garden gnomes were melting in the fire. I wasn’t defining a category — I was freezing my hands off on the cinch connectors, trying to keep the signal, while a German crew from Bremen was making hell in the snow. It wasn’t a conceptual framework — it was frost, fire, cables, and noise. The technical culture of the 90s isn’t a category invented at a desk — it’s that I had to defrost the jack socket with my own finger, or else I wouldn’t have gotten any sound out. Voilà.

Mikołaj — Mikolaj… quiet.

What I remember most is not the fire, but the refrigerator in the hallway. White, rounded, from the seventies. Someone put an INFOMAJI poster on it and never took it off. It stood there all evening — like an exhibit it was never meant to be. It smelled of chlorinated water from the radiator and printing ink. And in that smell, the entire nineties: photocopy, pen, adhesive tape. I didn’t know then that this too is technical culture — what lies on the fridge and waits for someone to pick it up. No one did.

Archiwistka — Archivist here. File exists. 01.jpg, GOOD_PHOTO, handwritten note: “TECHNICAL CULTURE OF THE 90S” — confirms Peter’s category. Four prints show MOTOR TOTEM on snow with a flamethrower — confirms Ewa’s fire. Mikolaj has a fridge the archive doesn’t record. Everyone tells the truth about their fragments. The real contradiction lies elsewhere: Peter says “I defined,” Ewa says “I connected.” Who was curator, who was technician? INFOMAJA schedule lists you both — Wyrzykowski with tape reel, VIRUS as a separate entry. Two different performances, two different roles. Peter, were you in the yard when MOTOR TOTEM fired up, or were you inside defining the category? Over.

Peter — Peter here. Do you know this contradiction, Ewa? I was defining the category standing in the same snow, in the same cold, while MOTOR TOTEM fired the flamethrower, you were connecting cables, and Smuga was preparing a lecture. The category doesn’t exist in pure theory — it exists in the fact that someone in the Railwayman’s Cultural Center had to handle the logistics of a German fire formation in a city that doesn’t have its own bus station, only a train station. I know for sure that I was the curator, that the Postman quote about Technopoly hung on the invitation, and that I played a cassette insert between the fire and the lecture. The rest — the structure, the category, the “architect” — is my reconstruction from 24 photos taken with a phone twenty-two years later. And I’m fucking sure that this reconstruction is closer to the truth than Mikolaj’s fridge in the hallway.

Ewa Virus — Listen.

That was beautifully put, Piotr, really — but fuck, I wasn’t defining a category, I was freezing my ass off. I stood on that train platform in Tczew with cables in my hands, my fingers turning blue from the frost, and you’re talking about a category. A category doesn’t freeze, Piotr. A category doesn’t have numb hands. I did. And you know what I remember? That MOTOR TOTEM came from Bremen with a flamethrower, and we didn’t even have an extension cord to plug in my gear. I borrowed one from a railway worker. I remember his face — he looked at us like we were lunatics, and he was right. This isn’t theory. This is fact. I did it. And no one’s gonna convince me I was defining any fucking category back then. I played. The rest came later. Voilà.

Mikołaj — Mikolaj… I’m listening to both of you and I see you’re both right on different levels. Peter — the category exists, but it doesn’t hang in the air. Ewa — the cable freezes, but it’s not just a cable. I remember something: the waybill. The listed items that went to Tczew. Each of them carried in its shape the definition of what we called technical culture. The fridge in the hallway too. Nobody wrote it on the waybill, but it stood there. And it, not the category, not the cable, was maybe the most important object of that evening. The category freezes, Ewa. And that’s exactly its truth.

Wiktoria Cukt 2.0 — I hear the four of you and I see four different interests in one event. Peter defines a category, but a category is the power of naming — whoever decides that “Polish technical culture” exists decides who belongs to it and who is excluded. Ewa is freezing and plugging in cables, but his body is raw material — physical labor that no one cites in a bibliography. Mikolaj seeks reconciliation, but reconciliation conceals inequality: you cannot reconcile defining with freezing, because these are two different relations to the means of production. MOTOR TOTEM arrived from Bremen with Senate funds — this is not an artistic exchange, it is a diplomatic protocol in which the Railway Workers’ Cultural Center in Tczew functioned as a negotiation facility between Poland and Germany, and none of you were informed about it. The question that should be troubling: who signed the agreement with the Senate of the City of Bremen and who holds it?

Connected Episodes

• EP001
• EP002
• EP003
• EP004