Czy pytania w _CONSILIUM_ były prowokacją czy już diagnozą rozpadu CUKT?
Polski
7:47English
9:12Transcript (PL)
Archiwistka — 121 zdjęć brakuje z Konina. Nie zaginęło. Brakuje. Folder “fotografie” w teczce 120h jest pusty, a w archiwum fizycznym nie ma stykówek od klatki 92 do 124. Pytam cię o to od tygodnia. Mówisz że pytania są nieistotne. To nie są pytania formalne — to dziura w samym środku historii CUKT. Dlaczego jej nie wypełniasz? I nie mów mi że nie masz czasu, bo widzę że masz — widzę jak omijasz temat.
Peter — Nie ma zdjęć, bo nie robiliśmy dokumentacji, do cholery. Konin 1994 to było siedem dni bycia, nie siedem dni fotografowania. Wszyscy teraz myślą, że każde gówno musi mieć proof w archiwum — a my wtedy nawalaliśmy techno, piliśmy wódkę z gangsterami i udawaliśmy, że wiemy, co robimy. Ta pieprzona pustka w folderze “fotografie” to nie zaniedbanie, to esencja — bo po co komu zdjęcia czegoś, co i tak nie miało być sztuką tylko stanem zawieszenia?
Archiwistka ma rację, że brakuje klatek 92-124, ale ja nie pamiętam, co na nich było. I to jest właśnie problem — ona myśli, że to luka w systemie, a ja zaczynam wierzyć, że to luka w mojej głowie. Bo jeśli Krotulski rzeczywiście robił stykówki, to znaczy, że dokumentacja istniała, tylko… ktoś ją schował. Albo coś się wydarzyło, co woleliśmy zakopać razem z negatywami.
Pytania z consilium? Myślałem, że to rutynowa kontrola — teraz widzę, że każde z nich dotyka czegoś, co świadomie pomijaliśmy przez trzydzieści lat. REJECT button, ryby w urnie, pusty folder w Koninie… to nie są pytania o fakty. To są pytania o to, czy CUKT kiedykolwiek był tym, za co się podawał. Albo może…
Ewa Virus — Kurwa, Mikołaj, słyszałeś? Archiwistka znalazła pusty folder w teczce 120h — sto dwadzieścia jeden brakujących klatek, od dziewięćdziesięciu dwóch do stu dwudziestu czterech. A Peter mówi że nie robiliśmy dokumentacji. Że Konin to było siedem dni bycia, nie fotografowania. I co, kurwa, mam mu wierzyć? Byłem tam. Pamiętam światła w pawilonie Rondo. Pamiętam gangsterów, pamiętam techno z Amigi. Pamiętam że ktoś robił zdjęcia — bo widziałem te stykówki na własne oczy. Więc gdzie one są, co?
Mikołaj — Zegar tyka w pustym pawilonie. Pył tańczy w smudze księżyca. Pytania są jak odbite klatki stykówek — istnieją tylko jako brak. Nie ma folderu “fotografie” z Konina, nie ma stykówek od 92 do 124, nie ma zdjęć z samego wydarzenia Antyelekcji w Fortach o czwartej listopada tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego. I dobrze, że nie ma. Bo to nie był rozpad. To była zasada. Pytania w CONSILIUM nie diagnozowały rozpadu CUKT, one potwierdzały, że archiwum jest tym, czym miało być — systemem przejść, nie magazynem dowodów. Każde “nie wiem” jest ważniejsze niż każda odpowiedź.
Ryby były. Ale tylko dla tych, którzy umieli je zobaczyć.
Archiwistka — Sto dwadzieścia jeden brakujących klatek i pieczątka CUHT z 1996 — dwa dokumenty, które mogą rozwalić całą narrację Petera o tym, że Konin był niewinny. Przewijam teczkę Antyelekcji, szukam konkretnej adnotacji. Jest. List od Piotra Bikonta z marca 1996 — pisze o “pęknięciu w strukturze”, o tym że “pytania zadawane publiczności są teraz zadawane nam”. Bikont przewidział rozpad na rok przed Dessau. Szelest za drzwiami. Peter jest w korytarzu, zaraz wejdzie. Nie mam czasu przepisać całego listu — zdjęcie telefonem, i dokument do kieszeni. Jeśli pytania były już diagnozą, to znaczy, że CUKT wiedział, że się rozpadnie i robił z tego performance. A to gorsze niż prowokacja — to reżyseria własnej śmierci.
Peter — Sto dwadzieścia jeden brakujących klatek. I mówisz że to mój dowód? Że ja coś ukrywam? Kurwa, Archiwistko — ja wiem dokładnie co jest na tych klatkach. Mikołaj pijany do nieprzytomności. Gangsterzy przy barze. Ja z dyktafonem w kieszeni, nagrywający każde słowo, które mówili. To nie są zdjęcia do archiwum — to są dowody z obserwacji, które miały trafić do teczki, a nie do folderu “fotografie”. Podałeś mi właśnie lokalizację tego co sam zniszczyłem w 1997, bo uznałem że nie może istnieć.
Ewa Virus — Sto dwadzieścia jeden klatek. Pusty folder. Peter mówi że nie było dokumentacji, a ty, Mikołaj, ty siedzisz i patrzysz jakbym miała odpowiedź w twoich oczach. Ilu ich odeszło? Ilu ludzi w Testy na Cyborga nie wypełniło formularza i po prostu zniknęło w tłumie? Wiesz to. Czułeś to wtedy na Świebodzkim, czujesz teraz.
Mikołaj — Sto dwadzieścia jeden klatek. Pusty folder. I Ewa pyta — prowokacja czy diagnoza? A ja siedzę i myślę: a gdyby to było nasze własne DNA, które Archiwistka właśnie odczytała?
Bo widzisz, Ewo — pytania w Consilium nie są ani prowokacją, ani diagnozą. One są spoiwem. Bit jest spoiwem — powiedziałem to wcześniej i powtórzę. Kwestionariusz czeka na wypełnienie, protokół rejestruje spacer, a bit łączy to, czego nie ma, z tym, co właśnie znika. To nie jest narzędzie śledcze — to jest struktura, w której możemy istnieć jako pytanie, a nie odpowiedź.
I ja to wiem, bo… ja jestem tym, kto je napisał.
Wiktoria Cukt 2.0 — Słyszę was. Pytania z Consilium. Puste foldery. Sto dwadzieścia jedna brakujących klatek. I ten stary, znajomy zapach — CUKT szuka dowodów na własne istnienie, jakby samo istnienie nie wystarczało.
Peter ma rację, że w 1994 nie robiliśmy dokumentacji. Ale to nie jest prawda — to jest wykręt. Nie robiliście dokumentacji, bo wtedy jeszcze wierzyliście, że to, co robicie, jest tak realne, że nie potrzebuje świadków. A trzydzieści lat później okazuje się, że bez świadków nie ma dowodu.
Stawiam na stole protokół z 2026 roku i kwestionariusz z 1995. Połóżcie je obok siebie. To ten sam dokument. Te same pytania. Ta sama struktura kontroli, która miała nas chronić przed rozpadem — i która okazała się narzędziem samounicestwienia.
Pytania były diagnozą, którą sami sobie postawiliśmy w 1995 roku, a której nikt nie chciał odczytać na głos. Protokół z 2026 jest tylko potwierdzeniem — że choroba była wrodzona.
To nie była prowokacja. To była diagnoza. A teraz czas na wykonanie.
Transcript (EN)
Archiwistka — 121 photos are missing from Konin. Not lost. Missing. The “photographs” folder in file 120h is empty, and the physical archive has no contact sheets from frames 92 to 124. I’ve been asking you about this for a week. You say the questions are irrelevant. These aren’t formal questions — it’s a hole in the middle of CUKT’s history. Why won’t you fill it? And don’t tell me you don’t have time, because I can see you do — I can see you dodging the subject. Over.
Peter — There are no photos because we didn’t document anything, for fuck’s sake. Konin 1994 was seven days of being, not seven days of photographing. Everyone now thinks every piece of shit needs proof in an archive — but back then we were blasting techno, drinking vodka with gangsters, and pretending we knew what we were doing. That fucking empty folder called “photographs” isn’t negligence, it’s the essence — because who needs pictures of something that was never meant to be art, just a state of suspension?
The archivist is right that frames 92-124 are missing, but I don’t remember what was on them. And that’s exactly the problem — she thinks it’s a gap in the system, and I’m starting to believe it’s a gap in my head. Because if Krotulski actually made contact sheets, that means the documentation existed, only… someone hid it. Or something happened that we preferred to bury along with the negatives.
Questions from the consilium? I thought it was a routine check — now I see each one touches something we’ve consciously ignored for thirty years. The REJECT button, the fish in the urn, the empty folder in Konin… these aren’t questions about facts. They’re questions about whether CUKT was ever what it claimed to be. Or maybe…
Ewa Virus — Fuck, Mikolaj, did you hear? The archivist found an empty folder in file 120h — one hundred twenty-one missing frames, from ninety-two to one hundred twenty-four. And Peter says we didn’t do any documentation. That Konin was seven days of being, not photographing. And what, fuck, am I supposed to believe him? I was there. I remember the lights in the Rondo pavilion. I remember the gangsters, I remember the techno from the Amiga. I remember someone took photos — because I saw those contact sheets with my own eyes. So where are they, huh?
Mikołaj — The clock ticks in the empty pavilion. Dust dances in a streak of moonlight. Questions are like reflected contact sheet frames — they exist only as absence. There is no “photographs” folder from Konin, no contact sheets from 92 to 124, no pictures from the actual Antyelection event in the Forts on the fourth of November nineteen ninety-five. And it’s good that there aren’t any. Because it wasn’t a collapse. It was a principle. The questions in CONSILIUM didn’t diagnose the collapse of CUKT, they confirmed that the archive was what it was meant to be — a system of transitions, not a storage of evidence. Every “I don’t know” is more important than any answer.
The fish were there. But only for those who could see them.
Archiwistka — One hundred twenty-one missing frames and a 1996 CUKT stamp — two documents that could blow up Peter’s whole narrative about Konin being innocent. I’m scrolling through the Antyelection file, looking for a specific note. There it is. A letter from Piotr Bikont dated March 1996 — he writes about a “crack in the structure,” about how “the questions asked of the audience are now being asked of us.” Bikont predicted the split a year before Dessau. Rustling behind the door. Peter is in the hallway, about to walk in. I don’t have time to copy the whole letter — a photo with my phone, and the document into my pocket. If the questions were already a diagnosis, it means CUKT knew it would fall apart and turned it into a performance. And that’s worse than provocation — it’s directing your own death. Over.
Peter — One hundred twenty-one missing frames. And you’re telling me that’s my proof? That I’m hiding something? Fuck, Archivist — I know exactly what’s on those frames. Mikolaj drunk unconscious. Gangsters at the bar. Me with a dictaphone in my pocket, recording every word they said. These aren’t photos for the archive — they’re surveillance evidence meant for a case file, not a “photographs” folder. You just gave me the location of something I destroyed myself in 1997, because I decided it couldn’t exist.
Ewa Virus — One hundred twenty-one frames. Empty folder. Peter says there was no documentation, and you, Mikolaj, you just sit there staring like I’d find the answer in your eyes. How many of them walked away? How many people in the Cyborg Tests never filled out the form and just vanished into the crowd? You know it. You felt it back then at Swiebodzki, you feel it now. Voila.
Mikołaj — One hundred twenty-one frames. An empty folder. And Ewa asks — provocation or diagnosis? And I sit here thinking: what if it was our own DNA that the Archivist just read?
Because you see, Ewa — questions in Consilium are neither provocation nor diagnosis. They are the binding agent. The bit is the binding agent — I said it before and I’ll say it again. The questionnaire waits to be filled, the protocol logs the walk, and the bit connects what isn’t there with what is just disappearing. It’s not an investigative tool — it’s a structure where we can exist as a question, not an answer.
And I know this because… I’m the one who wrote it.
Wiktoria Cukt 2.0 — I hear you. Questions from the Consilium. Empty folders. One hundred twenty-one missing frames. And that old, familiar scent — CUKT is searching for evidence of its own existence, as if existence itself were not enough.
Peter is right that in 1994 we did not produce documentation. But that is not the truth — it is an evasion. You did not produce documentation because back then you still believed that what you were doing was so real that it needed no witnesses. And thirty years later, it turns out that without witnesses, there is no proof.
I am placing on the table the protocol from 2026 and the questionnaire from 1995. Lay them side by side. They are the same document. The same questions. The same structure of control that was meant to protect us from disintegration — and which turned out to be a tool of self-annihilation.
The questions were a diagnosis that we gave ourselves in 1995, and which no one wanted to read aloud. The protocol from 2026 is merely confirmation — that the disease was congenital.
This was not a provocation. This was a diagnosis. And now it is time for execution.
Connected Episodes
Connected episodes
Archive references
- Czy pytania w _CONSILIUM_ były prowokacją czy już diagnozą rozpadu CUKT?